Το πρώτο παραστράτημα!

   Πέρασαν μόλις εννέα μέρες από  την στιγμή που ξεκίνησα αυτό  το  ταξίδι και μου φαίνεται  ότι  πέρασαν μήνες. Έχω συνηθίσει στον καινούργιο τρόπο διατροφής "μικρά και  πολλά γεύματα", τα πρώτα αποτελέσματα με ικανοποίησαν και  η διάθεσή  μου  είναι  πολύ θετική. Υπάρχουν όμως και  στιγμές που  στην επιφάνεια βγαίνει  ο παλιός εαυτός μου, αυτός που  στα δύσκολα ξεσπούσε στις πάστες σοκολάτας, στα παγωτά με μπόλικο  σιρόπι  βύσσινο και  γενικότερα σε ότι  ανθυγιεινό και  παχυντικό έβρισκε μπροστά του. Από την αρχή αντιδρούσε στις νέες διατροφικές μου συνήθειες, προσπάθησε πολλές φορές να με σαμποτάρει, αλλά είχα προετοιμαστεί  κατάλληλα και  μπορούσα να τον διαχειριστώ, ώσπου  τον έκανα σύμμαχό μου ή τουλάχιστον έτσι  πίστευα.

    Μόλις είχα βγει από  το γραφείο  της ψυχοθαραπεύτριας μου, ήταν δύσκολη η συνεδρία με έβαλε να κοιτάξω ένα προβληματικό κομμάτι  της ζωής μου κατάματα, με έριξε στα βαθιά και  μου είπε "αν θες να πας μπροστά, πρέπει να το αντιμετωπίσεις". Έφυγα από  εκεί  σταστισμένη, αγχωμένη, προβληματισμένη, είχε δίκιο πρέπει να το κάνω, θέλω να προσπαθήσω να πάω παρακάτω. Το στομάχι μου σφικτηκέ από την αγωνία. "Καλά μέχρι τώρα και  δεν είχες ανάγκη  το  φαγητό, τώρα που πρέπει  να αντιμετωπίσουμε αυτό  το  τεράστιο  πρόβλημα τι θα κάνεις δεν θες λίγο  γλυκό; να καταπραΰνει τον πόνο;"  άκουσα  παλιό  εαυτό  μου να μου φωνάζει. Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι από  δω και  πέρα  αποφάσισα να αντιμετωπίζω την οποιαδήποτε δυσκολία χωρίς την βοήθεια του  φαγητού. Έπαψα να είμαι  εξαρτημένη  από  τα γλυκά και  τα φαγητά, δεν λύνουν το πρόβλημα και  μου δημιουργούν ένα ακόμη, τα περιττά κιλά.  Αντέδρασε  άσχημα, δεν σταμάτησε στιγμή να φωνάζει  πανικόβλητος "θέλω γλυκό, θέλω γλυκό, θέλω να φάω οτιδήποτε, έχω άγχος δεν περνάει  σε παρακαλώ".

Βγήκα στο δρόμο περίμενα το  Χρήστο να έρθει να με πάρει (χάλασε και  το  αυτοκινητάκι μου) ακριβώς απέναντί μου ήταν ένα ζαχαροπλαστείο, η φωνή μέσα μου δυνάμωσε, μου τρυπούσε τα αυτιά "Θέλω μια σοκολατίνα, σε παρακαλώ, μία κουταλιά μόνο, ένα θα πάρουμε αλήθεια μόνο ένα γλυκό"  έκανα ένα βήμα προς το μαγαζί που ήταν γεμάτο πειρασμούς. Όχι  δεν μπορώ και  δεν θέλω να το κάνω, πρέπει  να καταλάβεις! Γύρισα αποφασισμένη την πλάτη μου στην βιτρίνα και  απομακρύνθηκα ήρεμα. Η διαμάχη  μέσα μου κράτησε αρκετή ώρα, ώσπου εμφανίστηκε ο Χρήστος.

    Μπήκα στο αυτοκίνητο και  αρχίσαμε να συζητάμε, η φωνή μέσα μου σώπασε. "Πάμε κάπου  να καθίσουμε έχω τόση ένταση, που  δεν έχω όρεξη  να πάω σπίτι" πρότεινα στο Χρήστο, ο οποίο συμφώνησε κατευθείαν. Αφού φέραμε μια - δυο γύρες σταματήσαμε σε ένα ταβερνάκι."Τώρα θα σου δείξω εγώ "  άκουσα μία γνώριμη φωνούλα  μέσα μου. Δεν άντεξα άλλο, δεν μπορούσα άλλο, έπρεπε να αλλάξω τακτική και  αυτό  έκανα. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι  θα φάμε αλλά θα προσέξουμε τι  θα φάμε και  φυσικά πόσο θα φάμε. Δεν είχε κανένα νόημα να διατηρήσω μία διαμάχη με τον εαυτό μου, του θύμισα ότι  είμαστε σύμμαχοι στην προσπάθειά μας να χάσουμε κιλά, κατανοώ ότι  είναι  δύσκολο να συνηθίσει τις αλλαγές αλλά πρέπει. Αποφασίσαμε να παραγγείλουμε λίγα και  καλά πιάτα και  έτσι  καταλήξαμε να τρώμε ψητά λαχανικά και  ποικιλία κρεατικών στην σχάρα. Φάγαμε υγιεινά και το ευχαριστηθήκαμε!  Παραστράτησα αλλά λίγο  το  κακό! Και  ήταν λίγο γιατί  χθες δεν ξεπέρασα τις 1800 θερμίδες  και  κατάλαβα πως πρέπει  να στέκομαι  δίπλα στο εαυτό  μου και  όχι απέναντί του!