Σαν σήμερα

Ήταν θυμάμαι  Κυριακή απόγευμα  (6  Σεπτεμβρίου  του 2009)  όταν αναχωρούσα με τις βαλίτσες στο χέρι για την κλινική "Οι Δώδεκα  Απόστολοι". Τα συναισθήματα μου  ήταν ανάμεικτα από την μία αγωνία και  φόβος, ενώ από  την άλλη χαρά και ικανοποίηση. Εκείνο  το  βράδυ  ήταν όμορφο, ήμουνα πολύ χαρούμενη, έκανα συνέχεια πλάκα, είχα δίπλα μου δικούς ανθρώπους που ένιωθαν και  αυτοί  σαν έμενα. Κοιτούσαμε τα ρολόγια και  μας φαινόταν πως ο χρόνος έπαιζε μαζί μας κουνώντας αργά, πολύ αργά τους λεπτοδείκτες. Έπρεπε να περάσουν επτά ώρες μέχρι να ξημερώσει και  έτσι  αποφασίσαμε να κοιμηθούμε.  Δεν ξέρω για τους άλλους, εγώ πάντως παρόλο  την αγωνία κοιμήθηκα σαν πουλάκι!

 "Ιωάννα, ξύπνα ήρθε η ώρα" άκουσα να μου λέει  η μαμά μου, που στεκόταν πάνω από  το  κρεβάτι  μου χαμογελώντας. Για λίγα λεπτά παρατήρησα το  χώρο, ήταν ένα άσπρο  δωμάτιο με λίγα κάδρα και  ένα ρολόι που έδειχνε 6:30π.μ., δύο  κρεβάτια, δύο  κομοδίνα και  ακριβώς δίπλα μου  μία παιδική κούνια στρωμένη  με την προίκα του μωρού, την οποία είχε κεντήσει η μαμά μου. Στο δωμάτιο  βρισκόταν ο Χρήστος (το  πρόσωπό του  ήταν κάτασπρο από  την αγωνία), η Δώρα η οποία χαμογελούσε καθώς ετοίμαζε την κάμερα για να απαθανατίσει τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής μου και η μαμά μου που μου έλεγε "έλα ετοιμάσουν, ήρθαν οι γιατροί". 

Τα επόμενα λεπτά πέρασαν γρήγορα μπήκα στο χειρουργείο, ξάπλωσα στο  χειρουργικό  κρεβάτι, άπλωσα το χέρι  μου στο  γιατρό για να μου κάνει  μία ένεση και  από  εκεί  και  ύστερα κενό... Σαν να σταμάτησε η ζωή μου, σαν να έκανα ένα διάλειμμα, ήμουν χαμένη χωρίς σκέψεις, χωρίς όνειρα ώσπου  άκουσα μία φωνή "Ιωάννα ξύπνα όλα τελείωσαν, πήγαμε πολύ καλά, η κόρη σου είναι  όμορφή και  γερή, να σου ζήσει". 

Άνοιξα τα μάτια μου, πονούσα πολύ στο κάτω μέρος της κοιλιάς μου, δεν μπορούσα να κουνηθώ, τα χείλη μου ήταν ακόμα μουδιασμένα. "που είναι  θέλω να την δω" ήταν οι πρώτες λέξεις που κατάφερα να ξεστομίσω " θα σε πάμε στο δωμάτιο σου και  θα σου τη φέρουμε σε λίγο" ήταν η απάντηση που πήρα. Τη διαδρομή από  το  χειρουργείο στο  κρεβάτι μου θα την θυμάμαι για πάντα. Ήμουν πάνω στο φορείο και με το  που  βγαίνω στο  διάδρομο βλέπω την Δώρα με την κάμερα στο χέρι  να σου ζήσει  μου  είπε και  χαμογελάει, έρχεται  ο Χρήστος πάνω μου με φιλάει  και  μου λέει "Να μας ζήση είναι  πανέμορφη, θα τρελαθείς όταν την δεις,εσύ αγάπη μου πως είσαι;" και  πιο εκεί ήταν η μαμά μου και η πεθερά μου.

Ο πόνος που ένιωθα δεν με άφηνε να σηκωθώ να πάω να δω την κόρη μου, ανυπομονούσα να την πάρω αγκαλιά, να της χαϊδέψω το  προσωπάκι  της, να της φιλήσω το μέτωπό της, να ...να την, μου την έφεραν! Αχ Θεέ μου σε ευχαριστώ! Ξέχασα και  τον πόνο  και την αγωνία και  όλα. Πετούσα στα σύννεφα. 

Εκείνη την ημέρα ούτε που ξέρω πόσος κόσμος πέρασε από  το δωμάτιό μου, το μόνο που ξέρω ήταν ότι  δεν έπαιρνα τα μάτια μου λεπτό  από  πάνω της! Ήταν η πιο ευτυχισμένη  μέρα της ζωής μου, δεν με απασχολούσε τίποτα άλλο ακόμα και  τα 35 κιλά που έβαλα κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης μου, μου φαινόταν παιχνιδάκι,όταν γυρίσω σπίτι  έλεγα στον εαυτό μου  θα τα χάσω.

Ένας χρόνος πέρασε από  τότε και  τα κιλά παραμένουν. Στην αρχή είχα κάνει κάποια προσπάθεια  να αδυνατίσω και  είχα χάσει 10 κιλά περίπου, τα οποία δεν άργησα να τα ξαναπάρω. Δεν είχα και  γάλα να θηλάσω (ο θηλασμός αδυνατίζει  σύμφωνα με τους ειδικούς), ο θυρεοειδής μου με την εγκυμοσύνη  βγήκε εκτός προγράμματος, κλείστηκα και  στο σπίτι  με την μικρή, λίγο  οι  ορμόνες που  ανεβοκατέβαιναν, αμέτρητες δικαιολογίες υπήρχαν και  ο καιρός πέρασε και  εγώ παρέμεινα 107 κιλά! Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα έτσι, χωρίς τα κιλά μου δεν θα μου δινόταν η ευκαιρία  να βγω στο δρόμο προς την εσωτερική αναζήτηση, δεν θα μάθαινα ποτέ πόσο  σημαντικό είναι  να βάζουμε στόχους και  να φτιάχνουμε πλάνα για να τους κατακτήσουμε!


Μία ευχή για την Βάσια μου: Σε ευχαριστώ κοριτσάκι  μου για όλα όσα μου έχεις χαρίσει, σου εύχομαι να τα χιλιάσεις, να έχεις μία γεμάτη και  ευτυχισμένη  ζωή! Θέλω να σου μάθω όλα όσα καλά γνωρίζω και  είμαι  σίγουρη πως και  εσύ θα με μάθεις αυτά που  ακόμα δεν ξέρω. Η ζωή μας θα είναι  συναρπαστική, στο  υπόσχομαι! Σ΄αγαπώ πολύ. Η μαμά σου!